piano

Piano…

piano

Ik heb thuis zo`n hoge piano. Zo`n Duitse… Hij heeft van die mooie Jugendstil ornamenten en dito gietijzeren frame. Hij is zwart en heet `Weißbrot` en ik ben er nog altijd verliefd op.
Ik heb hem al een behoorlijke tijd in mijn bezit, maar ik kan hem nog steeds niet bespelen. Ik kan namelijk nog altijd geen noot lezen zo groot als een koe, hetgeen me er overigens in eerste instantie niet van weerhield om er regelmatig op te gaan zitten pielen. 12-matige blues-jes in C en in F waaraan maar geen eind kwam omdat ik niet wist  -en nog niet weet-  met welk akkoord ik dat kon stoppen. Maar les nemen hó maar… En dus ging ik maar door en door totdat iedereen in huis er wanhopig van werd.
Dit stadium hebben we inmiddels achter de rug. Hij doet tegenwoordig dienst als ornament in de huiskamer en wordt ook niet meer afgestoft.  De klep is dicht en staat over de volle breedte van de achtentachtig toetsen vol met stapels administratie van mijn echtgenote. Bovenop staat’ie propvol met spulletjes van de kinderen. (wat staat er hier in huis eigenlijk niet vol met spulletjes van de kinderen…) en er staat een blauw keramiek, weer in elkaar gelijmd kannetje, souvenir uit Frankrijk, dat ik een keer uit mijn poten heb laten vallen. Om het geheel te vervolmaken staat er ook nog een geel (sier)vogelkooitje op van de ‘Action’ met daarin zo’n nepvogeltje, een puttertje, dat gaat zingen zodra er iets voor zijn sensor beweegt. Aan de voet daarvan een dito kikker, die hetzelfde geluid produceert als die kikker bij de ingang van de `Pearl’  hier om de hoek. Er komt dus wel degelijk nog altijd geluid uit die piano. Maar ja…
Ik had in eerste instantie vrede met de situatie omdat ik er van uitging dat al die spullen op mijn piano werden gezet, zogenaamd omdat er even ergens anders geen plek voor was, maar in feite om mij van mijn pianospel af te houden. Daar kon ik me wel wat bij voorstellen. Ze zullen ongetwijfeld knettergek geworden zijn van die pogingen tot blues of wat daar dan ook voor door moest gaan. Maar inmiddels weet ik wel beter. Er was dus gewoon nergens anders plek voor die spulletjes en die piano bleek een ideale opbergplek. En dus staat`ie daar. Structureel afgeladen. Er hoeft echt niemand bang te zijn dat ik weer ga zitten pielen wanneer die piano weer uitgegraven is. Ik ken mijn grenzen inmiddels. Maar ik zou hem toch wel weer eens in volle glorie willen zien.
Ik heb, nu ook al weer wat jaren geleden, een drumstel gekocht waarop ik wèl uit de voeten kan en waar iedereen vanaf moet blijven… en ook vanaf blìjft tot nu toe. Kun je ook niet zo veel op kwijt natuurlijk, behalve een paar drumsticks of brushes. Staat ook niet in de huiskamer, maar boven in mijn atelier en die plek is heilig. Daar worden dit soort stukken geproduceerd. En ook mijn schilderijen en tekeningen. Daar luister ik naar muziek. En tussen de bedrijven door kruip ik dan telkens even achter de drums en leef me uit. Waarschijnlijk nu tot grote ergernis van de buren, maar ja, een mens moet toch wat…    Nietwaar?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *